Poezi origjinale nga Burhan Fili

Për hoxhën e Rrahmanit flet,

por cili asht ai?

Të gjithë në emër të Islamit flasin,si mund ti ndaj?

Unë si ndaj,as ti as kush tjetër,

ata dallohen vetum me vepër.

Hoxha i Rrahmanit në derë të sundimtarit s’kërset,

ai asht gjithmonë Hoxhë, edhe nëse e thërret.

Para tij nuk tkurret as nuk struket, ashtu si gjithmonë i patundur duket.

Me nderim të ndërsjellë sundimtarin takon,

ashtu si i ka hije atë e nderon.

Që të bahet servil, vehtes s’ia lejon,

me krenari të natyrshme ai qëndron.

Edhe nëse “pozitë”

sundimtari i ofron,

prej saj nuk joshet…

nuk e pranon.

Mësimet e Kur’anit atë e brumosin,

në pozitë të shëndoshë atë e vendosin.

Dhe prej aty jetën dirigjon,

kangen e tjetër kujt ai nuk e këndon.

Me modelin e Pejgamberit

kudo vepron,

ai asht që i mjafton,

nuk huazon…

Ky asht alimi për të cilin

Kur’ani flet,

ku ai natyrshëm vehten e ka gjetë.

Atë që Allahu, atij i ka dhanë,

me shpirt e zemër me të tjerët i ndan.

Në atë sofër bujarie të gjithë rrinë ,

me dashamirësi hoxha iu prinë.

Kjo asht diçka rreth Hoxhës s’Rrahmanit,

besnik i hadithit mbi të gjitha Kur’anit.

Allahut i lutem dhe nga Ai kërkoj,

që mu edhe ju të na udhëzojë!