NYT: Netanyahu shpreson për kryengritje në Iran – strategji e rrezikshme apo iluzion politik?
Një analizë e publikuar nga The New York Times, hedh dritë mbi një nga shtyllat më të debatueshme të strategjisë së kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu në përballjen me Iranin: besimin se presioni ushtarak dhe ekonomik mund të nxisë një kryengritje të brendshme që do të rrëzonte regjimin në Teheran.
Sipas analizës, Netanyahu po operon mbi një logjikë të njohur në historinë e konflikteve: dobësimi i një shteti nga jashtë për të provokuar shpërthimin e pakënaqësisë nga brenda. Në këtë rast, goditjet ajrore, dëmtimi i infrastrukturës dhe presioni ndërkombëtar synojnë të krijojnë një klimë të tillë krize, saqë popullsia iraniane të ngrihet kundër autoriteteve.
Megjithatë, ekspertët e cituar nga The New York Times paralajmërojnë se ky është një kalkulim shumë i pasigurt. Ata theksojnë se regjimi iranian, pavarësisht goditjeve të forta, ka treguar historikisht aftësi të lartë për të mbijetuar nën presion, duke kontrolluar situatën e brendshme dhe duke shtypur çdo tentativë destabilizimi.
Një element kyç i analizës është se presioni i jashtëm nuk prodhon gjithmonë revoltë, por shpesh efektin e kundërt: mobilizimin e ndjenjës kombëtare dhe forcimin e regjimit. Në vend që të dobësohet, pushteti mund të konsolidohet përballë një kërcënimi të jashtëm, duke e paraqitur veten si mbrojtës të sovranitetit.
Në këtë kuadër, analistët vënë në dukje se nuk ka shenja konkrete për një kryengritje të afërt në Iran. Edhe pse vendi përballet me vështirësi ekonomike dhe tensione sociale, këto nuk janë përkthyer në një lëvizje të organizuar që mund të rrëzojë pushtetin.
Një tjetër dimension i rëndësishëm është mungesa e një strategjie të qartë daljeje. Nëse objektivi i Izraelit është ndryshimi i regjimit në Iran, atëherë mbështetja në një revoltë spontane mbetet një bast i rrezikshëm. Nëse kjo nuk ndodh, konflikti mund të zgjasë pa afat dhe pa rezultat të qartë.
Analiza nënvizon gjithashtu rrezikun e përshkallëzimit rajonal. Lufta tashmë ka prodhuar pasoja të ndjeshme në Lindjen e Mesme, duke përfshirë sulme të ndërsjella dhe tensione në disa fronte. Në këtë kontekst, një strategji e bazuar në shpresa më shumë sesa në realitet mund të çojë në një destabilizim edhe më të madh.
Në fund, pyetja që ngrihet është thelbësore:
A po ndjek Benjamin Netanyahu një plan të mirëllogaritur për dobësimin afatgjatë të Iranit, apo po mbështetet në një skenar që mund të mos materializohet kurrë?
Sipas The New York Times, përgjigjja mbetet e paqartë, por një gjë është e sigurt: strategjia aktuale përmban rreziqe të larta dhe mund të rezultojë në një konflikt të gjatë, të kushtueshëm dhe të paparashikueshëm.