Wednesday, 25 February 2026 15:49
Italiano-shqiptari Ermal Meta është rikthyer në Festivalin e Sanremos në edicionin e këtij viti me këngën “Stella stellina”, një kompozim që trajton vuajtjet e civilëve, veçanërisht të fëmijëve, në gjenocidin në Gaza. Kjo këngë, e përshkruar nga mediat italiane si një ninullë për fëmijët e të gjithë botës, është frymëzuar nga pamjet e fëmijëve të pafajshëm dhe nga dëshira e artistit për të treguar të vërtetën njerëzore të tyre, edhe nëse nuk përmend drejtpërdrejt emrin “Gaza”.
Sipas kritikëve italianë, “Stella stellina” nuk është një thjesht baladë e zakonshme—ajo shpreh shqetësim, dhimbje dhe një reflektim të thellë mbi mënyrën se si t’i shpjegosh luftën edhe një fëmije të vogël, një temë që Meta e ka ndjerë edhe si baba.
Kënga është përshkruar si një nga më emocionalet në skenë këtë vit dhe ngre pikëpyetje artistike e politike, pasi Meta ka zgjedhur të flasë haptazi për vuajtjet e civilëve, duke mos u frikësuar nga reagimet e mundshme.
Performanca e tij në Sanremo shënon një rikthim të fuqishëm në skenë për këngëtarin, i cili pas pesë vitesh mungese në festival po përdor një platformë të rëndësishme për të sjellë një mesazh paqeje dhe reflektimi, ndërsa publikimi i albumit të tij të ri, Funzioni Vitali, pritet më 27 shkurt.
Teksti i plotë i këngës "Stella Stellina":
Stella stellina,
nata po afrohet,
një lutje nuk mjafton
që të mos mendoj më.
Nga kodra pritet pranvera,
por nuk është më ajo që ishte,
ti nuk je më.
Gjeta kukullën tënde,
m’u duk sikur të pashë sërish,
ishe kaq e vogël,
e shtrëngoje deri në mbrëmje.
Ka kaluar tashmë një përjetësi
apo vetëm një orë,
që kur në qiell një re
u ngrit mbi shtëpinë tënde,
mbi shtëpinë time.
Stella stellina,
nata po afrohet,
një lutje nuk mjafton
që të mos mendoj më.
Nga kodra pritet pranvera,
por nuk është më ajo që ishte,
ti nuk je më.
U përpoqa ta shqyeja zemrën nga kraharori,
sepse pa të nuk vdes,
por pata frikë, ndërkohë,
se mos nuk ndjeja më asgjë.
Mendova edhe të ikja,
nga një tokë që nuk na do,
por nuk di ku të shkoj,
mes mureve dhe detit nuk mund të qëndroj.
Stella stellina,
nata po afrohet,
një lutje nuk mjafton
që të mos mendoj më.
Nga kodra pritet pranvera,
por nuk është më ajo që ishte,
ti nuk je më.
Lule në një oborr, me gurë përreth,
si fluturat jetove vetëm një ditë.
Bijë e askujt, melodi e një kënge,
asaj të njerëzve që të deshën aq shumë.
Oh, vajza ime, nata është krejt e zezë,
zemërimi dhe lutja nuk do të mjaftojnë më.
Nga kodra do të vijë një pranverë,
në erën e mbrëmjes do të jesh edhe ti.
Stella stellina,
nata po afrohet,
një lutje nuk mjafton
që të mos mendoj më.
Nga kodra do të vijë një pranverë,
në erën e mbrëmjes do të jesh edhe ti.
Nuk të kam harruar,
pres kthimin tënd.
Si fluturat,
jetove vetëm një ditë.
