Ekonomia e Iranit ka hasur në vështirësi tash e shumë vite për shkak të sanksioneve ndërkombëtare dhe keqmenaxhimit administrativ. Por, gjendja është përkeqësuar edhe më shumë pasi Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli nisën sulmet më 28 shkurt.
Një Bashkim Evropian që nuk e përfshin plotësisht Turqinë nuk mund të zhvillohet në një qendër globale fuqie, tha të martën Presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan.
Analiza e Michael Kovrig në Foreign Affairs ngre një tezë të fortë: rikthimi i Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë po i shtyn aleatët tradicionalë të SHBA-së drejt Pekinit, ndërsa Xi Jinping po e shfrytëzon këtë çarje për të paraqitur Kinën si qendrën e re të rendit global. Sipas autorit, problemi nuk është vetëm fuqizimi i Kinës, por edhe fakti që aleatët e Amerikës, të frikësuar nga sjellja transaksionale dhe agresive e Trump, po kërkojnë siguri alternative në marrëdhënie më të ngushta me Pekinin.
Analiza e publikuar në Foreign Affairs nga Tom Pickering, Gabrielle Rifkind dhe Paul Ingram ngre një tezë të fortë dhe të pakëndshme për Uashingtonin: paqja me Iranin nuk mund të arrihet me bombardime, presion maksimal apo ultimatume. Nëse Shtetet e Bashkuara duan një marrëveshje të qëndrueshme, ato duhet të pranojnë kompromise reale, madje edhe të dhimbshme politikisht. Mesazhi kryesor është se Amerika nuk mund ta detyrojë Teheranin të dorëzohet; duhet t’i ndërtojë një rrugëdalje diplomatike ku Irani të pranojë kufizime të forta, por pa dalë i poshtëruar.
Donald Trump bëri ironi me mundësinë e tërheqjes nga detyra duke thënë se kjo ka gjasa të ndodhë pas tetë ose nëntë vjetësh.
