Lidhje

site logo site logo
Paraardhëse Tjetra
Lajm i Fundit
Editorial Analiza Pasazhe

Home Analiza


Për Ballukun, Rama sfidon gjyqësorin dhe ndryshon ligjin

Tuesday, 24 February 2026 08:12

 

Gentian Sejrani argumenton në një analizë për Birn se propozimi i Ramës për të ndryshuar ligjin, pas pezullimit të Ballukut, është një reagim politik që synon të kufizojë kompetencat e gjykatave për të pezulluar zyrtarë të lartë. Sipas tij, këto amendamente krijojnë trajtim të privilegjuar për funksionarët më të lartë të shtetit, cenojnë parimin e barazisë para ligjit dhe balancën mes pushteteve, si dhe rrezikojnë të dëmtojnë reformën në drejtësi dhe progresin e Shqipërisë drejt Bashkimit Europian.

 

Shrkimi i plotë më poshtë:

 

Amendamentet e propozuara ligjore, që do t’i pengonin gjykatat të pezullonin zyrtarët e lartë, do të përbënin një goditje të rëndë ndaj progresit në luftën kundër korrupsionit dhe ndaj procesit të anëtarësimit të Shqipërisë në BE.

 

Kryeministri Edi Rama vitin e kaluar e paraqiti përparimin e Shqipërisë drejt integrimit europian si një produkt të drejtpërdrejtë të përpjekjeve reformuese të qeverisë së tij, me reformën në drejtësi si gur themeli.

 

Reforma në drejtësi përbën një nga shtyllat kryesore të procesit të afrimit të Shqipërisë me Bashkimin Europian, pasi përmbush kriteret për forcimin e shtetit të së drejtës dhe luftën kundër korrupsionit.

 

Në kuadër të reformës në drejtësi u krijuan institucione të specializuara, si Struktura e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar, SPAK, dhe Gjykata e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar, të cilat kanë juridiksion për të hetuar dhe gjykuar zyrtarë të lartë publikë. Deri tani, ato kanë ushtruar kompetencat e tyre duke çuar përpara çështje kundër disa zyrtarëve të lartë, duke përmbushur në një masë të konsiderueshme objektivat e reformës.

 

Megjithatë, tension institucional u shfaq pas vendimit të Gjykatës së Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar për të pezulluar nga detyra zëvendëskryeministren Belinda Balluku për ndërhyrje të dyshuara në prokurimet publike.

 

Kryeministri Rama reagoi duke sugjeruar se gjyqësori ka tepër pushtet dhe duke e referuar pezullimin në Gjykatën Kushtetuese, me synimin për të zgjidhur konfliktin e kompetencave midis pushtetit gjyqësor dhe atij ekzekutiv në favor të këtij të fundit.

 

Kur kërkesa e tij në Gjykatën Kushtetuese nuk prodhoi efektin që synonte, Rama vendosi të propozojë ndryshime ligjore në nenin 242 të Kodit të Procedurës Penale.

 

Nëse këto ndryshime miratohen, një gjykatë nuk do të mund të pezullonte nga detyra zyrtarë kyç, përfshirë Presidentin, Avokatin e Popullit, Kryeministrin, Zëvendëskryeministrin, ministrat, anëtarët e Gjykatës Kushtetuese dhe kryetarin e Kontrollit të Lartë të Shtetit – siç ka bërë Gjykata e Posaçme në rastin Balluku.

 

Ky veprim tregon se Kryeministri Rama e ka shndërruar çështjen e zëvendëses së tij në një betejë personale kundër gjyqësorit. Duke vepruar kështu, ai duket se ka harruar deklaratat e mëparshme në të cilat lavdëronte drejtësinë, si për shembull: “Shumë nuk e kuptojnë pse partnerët tanë [ndërkombëtarë] bëjnë deklarata që favorizojnë qeverinë ose mua. Ata nuk kanë arsye të mbajnë anë dhe nuk është në natyrën e tyre. Ka vetëm një arsye të madhe dhe të qartë për mbështetjen e tyre, që shpesh tallet si mbështetje për ne: reforma në drejtësi.”

 

Sulm ndaj parimit të barazisë para ligjit

 

Amendamenti i propozuar nga Rama, që synon të përjashtojë mbajtësit e disa funksioneve të larta publike nga masa parandaluese e pezullimit nga detyra, ngre disa shqetësime themelore kushtetuese dhe procedurale sipas ligjit themeltar shqiptar.

 

Së pari, në lidhje me parimin e barazisë para ligjit, neni 18 i Kushtetutës sanksionon barazinë e qytetarëve para ligjit dhe ndalon diskriminimin e pajustifikuar. Përjashtimi kategorik i një grupi zyrtarësh nga një masë sigurie procedurale krijon një trajtim të privilegjuar që është vështirë të justifikohet mbi baza objektive dhe proporcionale.

 

Jurisprudenca kushtetuese ka theksuar vazhdimisht se dallimet ligjore duhet të bazohen në një qëllim legjitim dhe të përmbushin testin e proporcionalitetit.

 

Së dyti, në lidhje me qëllimin e masave të sigurimit, pezullimi nga detyra nuk është ndëshkues, por parandalues. Ai synon të mbrojë integritetin e hetimit penal duke shmangur rrezikun e ndërhyrjes në prova, dëshmitarë ose administratë.

 

Heqja e kësaj mase pikërisht për zyrtarët që kanë potencialin më të madh për ndikim institucional bie ndesh me logjikën e Kodit të Procedurës Penale dhe me parimin e efektivitetit të ndjekjes penale. Kjo ose do të pengonte punën e organit të akuzës, ose do ta detyronte atë të kalonte menjëherë në masa ndëshkuese më të rënda.

 

Së treti, në lidhje me ndarjen dhe balancën e pushteteve, Kushtetuta shqiptare vendos një sistem ekuilibri ku gjyqësori ushtron kontroll ligjor mbi veprimtarinë e zyrtarëve publikë.

 

Një kufizim ligjor i kompetencës së gjykatës për të vendosur masa parandaluese ndaj anëtarëve të ekzekutivit krijon një formë imuniteti funksional që nuk është shprehur në Kushtetutë, duke cenuar në mënyrë efektive balancën midis pushteteve.

 

Së katërti, sa i përket standardeve të shtetit të së drejtës dhe procesit të integrimit europian, raportet e Bashkimit Europian kanë theksuar vazhdimisht nevojën për të forcuar pavarësinë dhe efektivitetin e institucioneve antikorrupsion. Një ndërhyrje që kufizon instrumentet procedurale ndaj zyrtarëve të lartë rrezikon të perceptohet si regres në luftën kundër korrupsionit të nivelit të lartë.

 

Së pesti, në aspektin e sigurisë juridike dhe koherencës sistemike, amendamentet “ad hoc” në legjislacionin procedural, të motivuara nga rrethana specifike politike, minojnë parashikueshmërinë e së drejtës procedurale penale. Ato krijojnë perceptimin se ligjbërja po instrumentalizohet për interesa politike të momentit.

 

Zyrtarët e lartë nuk duhet të gjykohen ndryshe

 

Nga një analizë strikte juridike, ndryshimi i nenit 242 të Kodit të Procedurës Penale paraqet rreziqe reale për koherencën e sistemit të drejtësisë penale dhe për balancën kushtetuese të pushteteve.

 

Në vend që të forcojë garancitë procedurale, ai krijon një regjim të diferencuar për zyrtarët më të lartë të shtetit, duke dobësuar efektivitetin e ndjekjes penale pikërisht në nivelet ku korrupsioni ka ndikimin më të madh publik.

 

Mbështetja për reformën në drejtësi do të matet jo nga deklaratat politike, por nga gatishmëria e aktorëve politikë për të lejuar sistemin e drejtësisë të veprojë në mënyrë të barabartë dhe të pavarur ndaj çdo individi në vendin tonë, përfshirë zyrtarët publikë – dhe jo për ta penguar atë.

 

Çdo ndërhyrje që kufizon këtë kapacitet rrezikon të perceptohet jo si konsolidim i shtetit të së drejtës, por si një hap pas.


Vatican News: Gaza, e vërteta e paqes, e varrosur nga indiferenca dhe heshtja

Sunday, 22 February 2026 17:05

 

Nga Atë Ibrahim Faltas

 

Ky artikull për median zyrtare të Vatikanit është shkruar nga prifti katolik egjiptian, Atë Ibrahim Faltas, Drejtor i shkollave të Kujdestarisë së Tokës së Shenjtë. Në shkrim, ai trajton situatën tragjike në Gaza dhe në të gjithë Tokën e Shenjtë, duke theksuar se armëpushimi i shpallur nga presidenti Trump nuk ka sjellë paqen e premtuar dhe se popullsia civile palestineze vijon të përballet me dhunë, mungesë ndihmash dhe shkatërrim. Përmes këtij rrëfimi emocional dhe kritik, Atë Faltas ngre shqetësimin për indiferencën ndërkombëtare dhe bën thirrje për respektimin e jetës, dinjitetit njerëzor dhe për një paqe të vërtetë në rajon.

 

Shkrimi i plotë:

 

Në Tokën e Shenjtë, lufta nuk ka mbaruar, pavarësisht armëpushimit të shpallur. Dëgjohet britma e dhimbjes nga popullsia e martirizuar, që lutet për shpëtim!
 
Një vajzë e vogël qan e dëshpëruar ... fytyra, që prek tokën e lagur nga lotët e saj,  të duket sikur përqafon vendin e varrimit të babait, për të marrë ngrohtësinë e atij që ia  grabitën, ndaj nuk do të mund ta përqafojë kurrë më. Babai i kësaj vajze të vogël shpresonte të ishte ende mbështetje për familjen... Po vdiq... E vranë gjatë armëpushimit, që mund të kishte përfunduar në tragjedi. Kjo është ende pamja e Gazës; kjo, çka po ndodh ende në Gaza. Shpresa nuk i ka braktisur ata, që mbijetuan çmendurinë e dhunës për dy vjet e gjysmë: të gjithë besuam në një projekt paqeje të vërtetë, e edhe të mundshëm. Lufta, sepse ne vazhdojmë ta quajmë luftë, nuk ka mbaruar në Tokën  Shenjte.

 

Bombardimet nuk janë ndaluar, ushqimi nuk ka mbërritur, ilaçet jetësore nuk janë shpërndarë, tendat nuk janë ngritur, jetët nuk janë shpëtuar për shkak të mungesës së spitaleve dhe punonjësve të shëndetësisë. Armëpushimi i shpallur nuk ka sjellë rezultatet e dëshiruara në rrugën drejt paqes: që nga tetori, vdekjet janë zvogëluar, ndërsa plagët e trupave dhe shpirtrave të atyre që vuajnë në Gaza, në Bregun Perëndimor dhe në Jerusalem janë shtuar.

 

Angazhimi i bërë nga bashkësia ndërkombëtare më shumë se katër muaj më parë, nuk ka sjellë veprime vendimtare, që sigurojnë paqen.

 

Kush dëshiron paqen, respekton jetën, vepron për ta arritur sa më shpejt, nuk ka asgjë mbas shpirtit, që punon për të ofruar lehtësim, ndihmë dhe shpëtim, e po e  humbet edhe shpresën për paqen.

 

E ndërsa organizohen këshillat e administratës e mblidhen aplikime për mjete tregtare, njerëzit, në Gaza, vazhdojnë të vdesin. Ndërsa po bëhen plane për të asgjësuar sasinë e madhe të rrënojave që varrosën trupa, histori dhe kujtime, anëtarët e familjeve po vihen në shënjestër, ndërsa gërmojnë me duar rrënojat e shtëpive të tyre, për të kërkuar trupat e të dashurve.

 

Në Cisjordani dhe në Jerusalem njerëzit duan të mbijetojnë me një mori kufizimesh dhe vështirësish, duke u përpjekur të mbrojnë dhe të ruajnë vendet e tyre të origjinës, të cilat u përkisnin brezave që nga kohërat e lashta... ndërsa pronarë të rinj e të panjohur po i sekuestrojnë ato shtëpi dhe ato toka, falë dokumenteve të saposhtypura dhe ligjeve të miratuara rishtazi, që nuk e respektojnë jetën, as historinë e popullit.

 

Ata që dëshirojnë paqe, nuk mund të pranojnë që një fëmijë, të cilit tashmë i është mohuar qetësia e fëmijërisë dhe ka nevojë për ndihmë e mbrojtje, duhet të varrosë atë që i fali jetën.

 

E vërteta e paqes nuk mund ta varrosë një atë të dashur, njëherësh me shumë vdekje të pafajshme në Gaza. Shpresa e paqes nuk mund të varroset nga ata që shkaktojnë padrejtësinë dhe diskriminim në Tokën Shenjte. Bashkëfajësia e indiferencës dhe e heshtjes nuk duhet të varrosë të vërtetën dhe drejtësinë.

 

"Kërkoni paqe për Jerusalemin!" - nuk është vetëm ftesë psalmi për t'u lutur për paqe në Tokën Shenjte; është lutje për paqe, për një tokë të munduar, që vazhdon të vuajë dhe nuk ka më zë për të kërkuar paqe.

 

Kërkimi i paqes për Tokën Shenjte është respekt për dinjitetin e jetës, shqetëson çdo qenie njerëzore, në çdo cep të botës.

 

Do të ketë paqe në botë, kur lotët e një fëmije të mos e lagin më tokën, që fsheh trupin e  babit.

 

Do të ketë paqe në botë, kur çdo fëmijë, si ajo vajza e vogël që qan nga dëshpërimi, të ketë ngrohtësinë e një shtëpie, ushqimin dhe kujdesin, si dhe një buzëqeshje për të kujtuar dashurinë dhe përqafimin e babit të saj, i cili vdiq gjatë armëpushimit, që ende nuk po e sjell paqen në Gaza.

 


Hija e Epstein-it mbi Buckingham: A mund të rrëshqasë Charles nga froni për shkak të krizës së Andrew-t”

Saturday, 21 February 2026 17:04

Java e modës në Londër ishte ndoshta vendi i fundit publik ku Mbreti Charles III donte të ishte të enjten, duke admiruar kostumet dhe kostumet që askush që ai njeh nuk do të ëndërronte t’i blinte, dhe duke bërë biseda të lehta me stilistë që do ta kishte të vështirë t’i njihte në një festë në kopshtin mbretëror.

 

Çarlsi duhet të ketë qenë duke menduar për shkatërrimin e të gjitha planeve dhe shpresave të tij për mbretërimin. Ai gjithmonë e dinte se do të ishte i shkurtër, madje edhe para diagnozës së kancerit, por ndoshta nuk e mendoi kurrë se do të përmbysej nga sjellja e supozuar e vëllait të tij.

Read more ...


Myslimanët shqiptarë nuk janë “minorancë e tredhur” por  shumicë e stigmatizuar

Saturday, 21 February 2026 14:48

 

Nga Vehap Kola

 

Deklarata e gazetarit Andi Bushati se myslimanët shqiptarë “sillen si një minorancë e tredhur” lyp një analizë më të ndershme sesa një gjykim moral nga studiot televizive. Problemi nuk është mungesa e ndërgjegjes mes myslimanëve shqiptarë. Problemi është konteksti në të cilin kjo shumicë fetare ka jetuar dhe vepruar për shumë dekada.

 

Myslimanët shqiptarë, ndonëse numerikisht shumicë, janë trajtuar shpesh jo si shumicë kulturore, por si subjekt potencial i rrezikut ndaj sigurisë kombëtare. Në debatin publik dhe në praktikën institucionale, identiteti mysliman ka qenë thuajse përherë i lidhur me tema si “radikalizmi”, “ekstremizmi”, “rreziku” dhe “terrorizmi”. Më kujtohet biseda e para disa viteve me një ish-drejtues të lartë publik: “si ‘islamik,’ unë ty nuk do të të vija në SHIK apo tek anti-terrori, por në çdo institucion tjetër do të të vija.”

 

Rasti i aktivistit Baki Goxhaj është i freskët. Përfshirja e tij në protesta për Gazën dhe thirrjet e tij për të mos votuar politikanët që formuan grupin e miqësisë me Izraelin u trajtuan nga strukturat e antiterrorit si veprimtari ekstremiste. Shumë njerëz, sidomos drejtuesit fetarë myslimanë, kanë zgjedhur të heshtin përballë këtij kërcënimi. Një pjesë e tyre, kryejnë funksionin e judenräte-ve në Gjermaninë naziste.

 

Për analistët nëpër studio, është e lehtë të kritikojnë mungesën e protestave në sheshe. Por të njëjtët analistë e kanë më e vështirë të pranojnë se sfera publike nuk ka qenë asnjëherë e ndershme me myslimanët. Për 30 vite, elita mediatike, politike e kulturore, ka ndërtuar një narrativë ku Islami është problem, ku myslimani është gjithmonë “për t’u monitoruar”, ku çdo shprehje solidariteti me kauza që prekin botën myslimane shihet me optikën e dyshimit. Vetë Andi Bushati shkruante dikur se korrupsioni dhe pabarazia e sistemit oligarkik rrezikojnë të na sjellin në pushtet islamikët që do të na imponojnë sheriatin.

 

Nuk mund të bëjmë sikur myslimanët shqiptarë nuk janë anatemuar, nuk janë etiketuar dhe nuk janë diskriminuar në mënyrë të tërthortë në tregun e punës, në administratë apo në hapësirën publike. Nuk mund të injorojmë faktin që për vite me radhë janë prodhuar raporte, projekte, trajnime dhe narrativa të panumërta rreth “parandalimit të radikalizmit”, që në praktikë kanë krijuar një ndjenjë survejimi kolektiv mbi një komunitet të tërë.

 

Rezultati i gjithë sa më lart është një fenomen i brendshëm që sociologët e quajnë internalizim i stigmës. Kur një grup përballet vazhdimisht me dyshim, ai fillon të vetëdisiplinohet. Fillon të shmangë ekspozimin publik. Fillon të kalkulojë çdo fjalë. Fillon të mendojë se theksimi i identitetit të vet është disavantazh për karrierën, për integrimin, për sigurinë personale. Specifikisht, myslimanët shqiptarë kanë përbrendësuar islamofobinë e ligjërimit publik, që gatuhet në media, në Parlament, në projekte të financuara nga ambasada të huaja, e në sjelljen e vetë institucioneve.

 

Në vend që të akuzohen myslimanët për mungesë guximi, ndoshta duhet të pyesim: çfarë ambienti kemi ndërtuar me ato që kemi shkruar, thënë dhe bërë këto tre dekada e gjysëm? A kemi dyshuar ndonjëherë se veprimet e institucioneve të sigurisë ndaj myslimanëve janë të padrejta, me të njëjtin patos që kundërshtojmë SPAK-un kur prek politikanë të caktuar? A është Shqipëria një hapësirë ku një mysliman mund të protestojë për Gazën pa u trajtuar si i dyshimtë?

 

Myslimanët shqiptarë nuk janë një shumicë e tredhur. Ata janë një komunitet që ka mësuar, përmes përvojës, se rënia në sy si mysliman ka çmim. Dhe derisa ky çmim të bjerë, heshtja do të vazhdojë të jetë simptomë e tij.


“Maska ra!” – Rama i shpall luftë SPAK-ut dhe flet si autokrat i pakontrollueshëm

Monday, 16 February 2026 21:54

 

Nga Andi Bushati

 

Edi Ramës i duhet njohur së paku një meritë: nëse në veprime dhe në akte ai është sjellë si autokrat, në pamje të jashtme, ai i ka kamufluar ato me një aureolë prej demokrati. Ky personalitet i dyfishtë, që ka arritur ta fshehë disi edhe për ndërkombëtarët thelbin e regjimit të tij, bënte që abuzimet me pushtetin, prekja e votës, makutëria me fondet publike, të arrinin të fashiteshin, për sytë e të pavëmendëshmve, prej fjalimeve elokuente, argumentave të zgjedhur, një versioni prendimor të justifikimit të gjërave.

 

Por, kjo periudhë dyzimi duket se është drejt fundit. Rama që vepron, po barabitet gjithnjë e më shumë me Edin që flet. Shembulli më ilustrues për këtë, ishte fjalimi që mbajti, këtë fillim jave, përballë deputetëve të grupit të tij paralamentar.

 

Në përpjekje për të mbrojtur Belinda Ballukun, për të justifikuar kundërshtimin e pezullimit të saj dhe zvarritjen për ti hapur rrugë arrestimit të kërkuar nga SPAK, kreu i qeverisë hartoi një fjalim, tipik prej autokrati. Një analizë në filigran e atyre që tha tregon tiparet e një njeriu me pushtet të pamatë, për të cilin është e pakonceptueshme të sfidohet nga drejtësia, e një lideri që e ka humbur aftësinë për bashkëveprim, e një paranojaku që duket sikur e ka të pamundur bashkëjetesën me pushtete dhe forca të tjera.

 

Po të lexosh, fjalë për fjalë, ato që tha gjatë justifikimit të ndryshimeve në Kodin e Procedurës Penale, në mbrojte të zv/kryeministres, vëmendjen nuk ta përthithin vetëm fjalët dhe epitetet e përdorura për gjykatësit e prokurorët, të cilët i cilësoi si “qen e mij që kanë kapërcyer gardhin”, apo si “budallej që kanë hedhur një gur në lum”. Të tilla sharje, të denja për vokabularin e diktatorëve, nga Lukashenko deri tek Erdogani, Edi Rama ka përdorur edhe me parë. Surpriza qe barabitja me këta të fundit edhe në koncepte, gjë që dëshmon për një lider që nuk ka më skrupuj për ta grisur fasadën demokratike.

 

“Askush nuk duhet të mendojë se ka në dorë dhe gurin dhe arrën për ta goditur këtë shumicë qeverisëse”, shpalli ai duke e ngritur veten në piedestalin e një udhëheqësi me fuqi të pakontrollueshme. Ai vazhdoi të tregonte se e kishte rrefuzuar dorëheqjen e Ballukut pasi ajo ishte kërkuar prej një force “që ka dalë nga territori i saj”.

 

Në këtë logjikë shkoi edhe më tej duke proklamuar: “unë nuk e pranoj dorëheqjen deri kur të plotësohen kushtet dhe se kur plotësohen kushtet, nuk e përcakton dot as prokurori, as gjykatësi i seancës paraprake, as media dhe as gjyqi popullor”.

 

Duke kapërcyer përtjej tenderave pa garë që shpërndante me Ballukun, ai kërcënoi: “Vendimet tona janë sovrane dhe nuk ka prokuror dhe nuk ka gjykatës që t’i vërë në diskutim dot, përsa kohë janë vendime të cilat nuk burojnë nga qëllime të pashpallura”.

 

Përtej këtyre citateve i gjithë ligjërimi i kryeministrit u adresua kundër prokurorëve dhe gjykatësve që marrin vendime paraprake pa gjygj themeli, në mbrojtje të hajdutëve të administratës që po goditen si “burime njerëzore të këtij vendi” duke përdorur si justifikim “dyshimin e arsyeshëm”, nga magjistratë “që duan të mbushin CV-të e tyre”.

 

Pra, në histrorinë e fjalimeve të Ramës, ky i fundit mund të mund të shënohet, si ai ku edhe publikisht, goditi parimin kryesor të demokracisë, atë të balancës dhe kontrollit të pushteteve. Ai e vuri veten në në rolin e diktatorit që i tregon kufijtë një prokurori, që përcakton deri ku e ka hapsirën një gjykatës, madje që ka në dorë të vendosë nëse është e justifikuar apo jo edhe kërkesa morale e opinionit publik, kur kërkon dorëheqjen e një ministri që kapet jo me duar brenda, por i zhytur kokë e këmbë në thesin e përbashkët. 

 

Grisje të tillë maskës prej demokrati Edi Rama nuk i kishte dhuruar asnjëherë vetvetes. Njeriu që përmendte qoftë edhe sa për sy e faqe shtetin ligjor, që zotohej se s’do të bëhej mburojë për hajdutët, që përgjërohej se edhe ata që ishin kapur, e patën bërë pas shpinës së tij, sot e ka braktisur këtë rol, për të shpallur në mënyrë të paskrupullt: “Unë jam i tërëpushtetshëm ndaj më lini të vazhdoj të vjedh rrehat”.

 

Se përse ka ndodhur ky transformim radikal, ku Rama që vepron është njehsuar me Edin që flet, vështirë të hamendësohet. Askush nuk mund të vërë bast se përse ai po e flak mantelin prej demokrati që i ka siguruar, deri më tani një mburojë, sidomos ndërkombëtarisht.

 

Asnjë nga versionet nuk mund të konsiderohet përfundimtar. Por ajo që dimë me siguri është se dyzimi i Edi Ramës po përfundon. Bashkëjetesa brenda tij e vendimarrësit autokrat me performuesin demokrat ka skaduar. Ironia është se ai vetë po lehtësohet duke u bërë më koherent. Po ashtu më pak e vështirë do të jetë edhe për shumëkënd prej nesh, apo i huaj qoftë, që nuk do të duhet më të përballet me këtë paradoks vështirësisht të shpjegueshëm.

 

Disa pretendojnë, pa fakte të pakundërshtueshme, se kundër autokratit të Tiranës janë vënë në veprim forca të papërcaktuara në BE apo përtej Atlantikut. Të tjerë mendojnë se fasada demokratike nuk mund ti rezistonte më legenosjes morale që shkaktuan zbulimi i përgjimeve për tenderat e Ballukut dhe vjedhjet me rrëmbim personash të AKSH.

Back to top
XS
SM
MD
LG