Galit Peleg përmbyll mandatin në Shqipëri: Erdha si ambasadore, largohem si mike
Ambasadorja në largim e Izraelit në Shqipëri, Galit Peleg, ka përmbyllur mandatin e saj katërvjeçar duke e cilësuar periudhën e shërbimit në vendin tonë si një udhëtim nga kriza drejt miqësisë, bashkëpunimit dhe raporteve njerëzore.
Në një mesazh përmbyllës, Peleg ka kujtuar momentet më të rëndësishme të mandatit të saj, nga sulmet kibernetike iraniane ndaj Shqipërisë deri te pasojat e 7 tetorit 2023 dhe solidariteti që Shqipëria tregoi ndaj Izraelit.
Ajo ka vlerësuar thellimin e marrëdhënieve mes dy vendeve në fusha si ekonomia, bujqësia, turizmi, inovacioni, kultura dhe arsimi. Peleg ka veçuar gjithashtu mikpritjen shqiptare dhe konceptin e Besës, duke thënë se gjatë katër viteve e ka përjetuar atë edhe në aspektin personal.
“Erdha si ambasadore. Sot largohem si mike”, është mesazhi me të cilin Galit Peleg ka përmbyllur fjalët e saj për Shqipërinë.
Mesazhi i plotë
Si mund t’i përmbledhësh katër vite si ambasador i Izraelit në Shqipëri?
Galit Peleg: Është një pyetje që duket e thjeshtë. Katër vite mund të maten me vizita zyrtare, marrëveshje të nënshkruara, marrëveshje biznesi, fluturime të reja, projekte të nisura dhe shifra në një tabelë. Por diplomacia nuk matet në të vërtetë me shifra. Në thelb, diplomacia ka të bëjë me njerëzit: njerëzit që takon, dyert që hapen dhe miqësitë që krijohen.
Duke parë pas këtyre katër viteve të mia në Shqipëri, kuptoj se ky ka qenë një udhëtim që nisi me një krizë, kaloi përmes një tragjedie dhe në fund u shndërrua në një histori miqësie, bashkëpunimi dhe lidhjeje të thellë njerëzore.
Marrëdhënia mes Izraelit dhe Shqipërisë është ndërtuar mbi një histori unike dhe domethënëse. Ajo është një nga kapitujt më të jashtëzakonshëm të historisë së Shqipërisë gjatë Holokaustit, kur shqiptarët, të udhëhequr nga vlerat e tyre dhe Besa, mbrojtën dhe shpëtuan hebrenjtë në një kohë kur pjesa më e madhe e Evropës ishte kthyer kundër tyre.
Kjo histori krijon një themel të veçantë. Por vetëm historia nuk mund të përcaktojë të ardhmen.
Kur mbërrita në Shqipëri, hakerat iranianë kishin nisur një sulm serioz kibernetik ndaj Shqipërisë, duke synuar infrastrukturën e saj dixhitale. Prandaj, misioni im i parë nuk ishte një pritje apo një darkë diplomatike, por të ndihmoja në lidhjen e homologëve shqiptarë me ekspertët izraelitë të sigurisë kibernetike.
Ishte një kujtesë e hershme e diçkaje që do të bëhej një temë e përsëritur gjatë mandatit tim: kur shfaqen sfida, miqtë qëndrojnë së bashku.
Izraeli kishte fituar një përvojë të gjerë në përballimin e kërcënimeve kibernetike, ndërsa Shqipërisë i nevojiteshin ekspertizë, bashkëpunim dhe partnerë të besueshëm. Ndërtimi i këtyre lidhjeve ishte një nga detyrat e mia të para. Në shumë mënyra, ishte edhe një fillim i përshtatshëm për misionin tim. Marrëdhënia mes Izraelit dhe Shqipërisë ishte tashmë miqësore, por unë doja të ndihmoja në shndërrimin e kësaj miqësie në bashkëpunim praktik që mund të sillte një ndryshim real.
Menjëherë më pas, Ambasada u zhvendos në një godinë të re, të bukur dhe ikonike, në zemër të Tiranës. Ajo u bë një vend ku shkëmbeheshin ide dhe krijoheshin partneritete; një vend ku hartuam shumë plane bashkëpunimi.
Dhe më pas erdhi 7 tetori 2023.
Masakra e kryer nga terroristët palestinezë kundër Izraelit ishte dita më e errët në historinë e Shtetit të Izraelit. Tronditja, dhimbja dhe pasiguria ishin dërrmuese. Si çdo izraelit, instinkti im i parë ishte të shkoja në shtëpi, të isha pranë popullit tim. Por detyra më thirri dhe unë qëndrova në Tiranë.
Në ato ditë të tmerrshme, Shqipëria ishte pranë nesh.
Nga nivelet më të larta të qeverisjes deri te njerëzit që takonim në rrugë, ndjemë një përqafim të jashtëzakonshëm solidariteti dhe simpatie. Shqipëria nuk shprehu thjesht ngushëllime diplomatike. Ne ndjemë një empati të sinqertë njerëzore.
Për një ambasador izraelit, ka momente kur kupton se puna e diplomacisë ka shkuar përtej marrëdhënieve zyrtare dhe ka hyrë në një dimension më të thellë. 7 tetori ishte një moment i tillë.
Mbështetja që morëm nga Shqipëria do të mbetet një nga kujtimet më domethënëse të viteve të mia këtu.
Dhe ndërsa 7 tetori e ndryshoi thellësisht Izraelin, ai nuk e ndaloi punën tonë. Përkundrazi, na kujtoi se përse diplomacia ka rëndësi.
Gjatë këtyre katër viteve, marrëdhëniet mes Izraelit dhe Shqipërisë arritën nivele të reja. Ne dëshmuam vizita zyrtare dypalëshe në nivelet më të larta, përfshirë vizita të Presidentit të Izraelit dhe Kryeministrit të Shqipërisë, si dhe të ministrave, anëtarëve të parlamentit, zyrtarëve të lartë dhe drejtuesve të institucioneve më të rëndësishme kombëtare.
Ne punuam për të forcuar dialogun politik, marrëdhëniet ekonomike, bujqësinë, inovacionin, turizmin, kulturën, shëndetësinë dhe shumë fusha të tjera. Ndihmuam në krijimin e mundësive që kompanitë izraelite dhe shqiptare të njihnin njëra-tjetrën.
Gjatë mandatit tim, ne dyfishuam numrin e bizneseve dhe investimeve izraelite në Shqipëri. Pas çdo statistike qëndrojnë njerëz: sipërmarrës, partnerë dhe biznese që morën përsipër rreziqe dhe ndërtuan besim.
Fluturimet direkte mes Izraelit dhe Shqipërisë e ndryshuan në mënyrë dramatike marrëdhënien mes dy vendeve. Ajo që dikur ishte një destinacion i njohur nga relativisht pak izraelitë, u shndërrua në një vend që figuron në hartën e udhëtimeve për afro qindra mijëra vizitorë në vit.
Izraelitët zbuluan Shqipërinë dhe u dashuruan me të.
Ata erdhën për malet spektakolare, bregdetin e kaltër, ushqimin, historinë dhe qytetet magjepsëse. Por besoj se shumë prej tyre u kthyen për diçka më pak të prekshme: ngrohtësinë e popullit shqiptar.
Ka një cilësi të veçantë në mënyrën se si shqiptarët i presin mysafirët. Ajo është e rrënjosur në një koncept që arrita ta kuptoj jo vetëm intelektualisht, por edhe personalisht: Besa.
Besa shpesh përkthehet si “premtim” ose “fjalë nderi”. Por pas katër vitesh në Shqipëri, besoj se ky përkthim nuk arrin ta përcjellë plotësisht kuptimin e saj. Besa është angazhimi për të qëndruar pranë një personi tjetër, për të mbajtur fjalën, për të ofruar mbrojtje dhe mikpritje dhe për të nderuar një lidhje besimi.
E kam përjetuar vetë Besën: në takime zyrtare, në shtëpi private, në takime të papritura, në mirësinë e njerëzve që mezi i njihja dhe në rastet e panumërta kur shqiptarët bënin gjithçka për të më ndihmuar, thjesht sepse kështu veprohet me një mysafir ose me një mik.
Dhe unë u bëra një udhëtare në Shqipëri.
Gjatë këtyre katër viteve, pata privilegjin të shoh nga afër shumë prej këtij vendi të jashtëzakonshëm. Udhëtova nëpër malet dhe luginat e tij, përgjatë lumenjve dhe vijës bregdetare, përmes qyteteve historike dhe fshatrave të vegjël. Por, mbi të gjitha, e zbulova Shqipërinë përmes njerëzve të saj.
Shqipëria që arrita të njoh është një vend me një aftësi të jashtëzakonshme për të mirëpritur. Një vend, bukuria e të cilit është e dukshme, por pasuria e tij më e madhe janë njerëzit.
Një nga projektet veçanërisht të dashura për mua ishte krijimi i një Ferme të Ekselencës në bujqësi, e ngritur me ekspertizë izraelite dhe me synimin për të mbështetur fermerët shqiptarë. Izraeli dhe Shqipëria janë shumë të ndryshme për nga madhësia dhe gjeografia, por të dyja e kuptojnë rëndësinë e bujqësisë dhe sigurisë ushqimore, veçanërisht kur burimet janë të kufizuara. Ferma u shndërrua në një platformë praktike për shkëmbimin e njohurive dhe trajnimin.
Ekspertiza izraelite në ujitje, teknologjinë e serave, prodhimin e qumështit dhe menaxhimin bujqësor mund të përshtatej me nevojat shqiptare, ndërsa fermerët shqiptarë sillnin njohuritë, përvojën dhe vendosmërinë e tyre.
Ky është lloji i bashkëpunimit në të cilin besoj më shumë: jo thjesht të japësh, por të ndash; jo thjesht të ofrosh para, por të ofrosh njohuri; jo thjesht të përfundosh një projekt, por të krijosh diçka që mund të jetë e qëndrueshme në kohë.
Një tjetër projekt unik që krijuam janë aktivitetet “BeerTech”, ku sipërmarrësit shqiptarë dhe izraelitë mund të takohen.
Edhe kultura luan një rol të rëndësishëm. Së bashku me Ministrinë shqiptare të Kulturës, sollëm muzikë, vallëzim, letërsi dhe forma të tjera të artit e kulturës dhe zbuluam edhe një herë se njerëzit mund ta kuptojnë njëri-tjetrin edhe kur nuk ndajnë të njëjtën gjuhë.
Duke parë pas, jam krenare për arritjet e këtyre katër viteve. Por jam edhe më mirënjohëse për marrëdhëniet njerëzore që qëndrojnë pas tyre.
Një marrëdhënie dypalëshe forcohet nga presidentët dhe kryeministrat, por ajo mbahet gjallë nga partneritetet e biznesit, shkëmbimet studentore, aktivitetet kulturore, trajnimet e fermerëve apo edhe nga një shqiptar që mirëpret një vizitor izraelit.
Prandaj, kur pyes veten se çfarë po marr me vete nga Shqipëria, përgjigjja nuk është një listë marrëveshjesh.
Po marr kujtime; po marr me vete peizazhet, shijen e ushqimit shqiptar, ngrohtësinë e mikpritjes shqiptare.
Katër vite janë një kohë e gjatë në diplomaci, por janë gjithashtu çuditërisht të shkurtra kur ndihesh si në shtëpi.
Largohem me një lidhje shumë më të thellë me këtë vend nga sa mund ta kisha imagjinuar ndonjëherë kur mbërrita për herë të parë.
Atëherë, si mund t’i përmbledh katër vitet?
Ndoshta me tri fjalë: miqësi, respekt të ndërsjellë dhe bashkëpunim.
Largohem nga Shqipëria e bindur se e ardhmja e marrëdhënieve izraelito-shqiptare është e ndritur.
Ekziston një potencial i jashtëzakonshëm për një bashkëpunim edhe më të ngushtë në teknologji dhe inovacion, bujqësi, turizëm, kulturë, arsim, biznes dhe shumë fusha të tjera.
Në fund të fundit, kjo është ajo për të cilën shërben diplomacia.
Ajo ka të bëjë me shndërrimin e marrëdhënieve mes shteteve në marrëdhënie mes njerëzve.
Kolegëve të mi shqiptarë: faleminderit për partneritetin, profesionalizmin dhe miqësinë tuaj.
Qeverisë dhe institucioneve shqiptare: faleminderit për besimin dhe bashkëpunimin që i ofruat vendit tim.
Komunitetit të biznesit, fermerëve, artistëve, akademikëve, gazetarëve dhe shoqërisë civile: faleminderit që hapët dyer dhe krijuat mundësi.
Dhe njerëzve të Shqipërisë: faleminderit për ngrohtësinë me të cilën më mirëpritët, për mirësinë që më treguat dhe për faktin që, përmes veprimeve tuaja, më mësuat se çfarë do të thotë në të vërtetë Besa.
Erdha në Shqipëri për të përfaqësuar Izraelin.
Largohem me Shqipërinë që tashmë është bërë një pjesë e pandashme e historisë sime.
Ka marrëdhënie mes vendeve që bazohen kryesisht te interesat. Ka të tjera që ndërtohen mbi historinë.
Dhe ka disa që, me kalimin e kohës, bëhen diçka më shumë: marrëdhënie të ndërtuara mbi besimin, respektin dhe dashamirësinë e sinqertë.
Besoj se Izraeli dhe Shqipëria i përkasin kësaj kategorie të fundit.
Erdha si ambasadore.
Sot largohem si mike.
Shalom, Shqipëri.
Faleminderit.
Faleminderit. Toda.
Znj. Galit Peleg, ambasadorja në largim e Izraelit në Shqipëri.