Hegseth e pranon: Luftë pa afat me Iranin – Pentagoni kërkon 200 miliardë dollarë!

Thursday, 19 March 2026 18:43

• Written by Mexhis

Shtetet e Bashkuara po përgatiten për një përfshirje të zgjatur në konfliktin me Iranin, ndërsa zyrtarë të lartë amerikanë pranojnë se nuk ka një afat të qartë për përfundimin e luftimeve.

Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Pete Hegseth, deklaroi se aktualisht nuk ekziston një kornizë kohore për operacionet ushtarake kundër Iranit, duke theksuar se zhvillimet në terren dhe reagimi i Teheranit do të përcaktojnë ecurinë e konfliktit.

Kjo deklaratë vjen në një moment kur Pentagoni ka kërkuar një paketë shtesë financimi që mund të arrijë deri në 200 miliardë dollarë, një shifër që sinjalizon qartë përgatitjen për një luftë potencialisht të gjatë dhe me kosto të lartë.

Sipas raportimit të Al Jazeera, administrata amerikane po përpiqet të balancojë presionin ushtarak mbi Iranin me nevojën për të shmangur një përshkallëzim të pakontrolluar në rajon. Megjithatë, mungesa e një strategjie të qartë daljeje ngre shqetësime serioze për një konflikt që mund të zgjasë shumë më tepër nga sa parashikohej fillimisht.

Zyrtarët amerikanë kanë theksuar se qëllimi kryesor mbetet dobësimi i kapaciteteve ushtarake dhe strategjike të Iranit, por pa specifikuar një pikë përfundimtare apo kushte konkrete për mbylljen e operacioneve.

Ndërkohë, analistët paralajmërojnë se një luftë pa afat të përcaktuar mund të sjellë pasoja të mëdha jo vetëm për rajonin e Lindjes së Mesme, por edhe për ekonominë globale. Rritja e tensioneve ka ndikuar tashmë në tregjet ndërkombëtare, veçanërisht në çmimet e energjisë dhe sigurinë e furnizimeve përmes rrugëve strategjike si Ngushtica e Hormuzit.

Për më tepër, një angazhim i zgjatur ushtarak rrezikon të thellojë përçarjet mes SHBA-së dhe aleatëve të saj europianë, të cilët në disa raste kanë treguar hezitim për t’u përfshirë drejtpërdrejt në operacione ushtarake kundër Iranit.

Washington Post: Dronë misteriozë u zbuluan mbi bazën ku jetojnë Rubio dhe Hegseth

Thursday, 19 March 2026 18:42

• Written by Mexhis

Drone të paidentifikuara janë parë mbi një bazë ushtarake amerikane ku jetojnë Sekretari i Shtetit Marco Rubio dhe Sekretari i Luftës Pete Hegseth, raportoi të enjten gazeta Washington Post, duke cituar burime. Raporti vjen ndërsa Teherani është zotuar të hakmerret ndaj sulmeve të vazhdueshme të SHBA-së dhe Izraelit ndaj Iranit, shumë prej të cilave kanë synuar zyrtarë të lartë.

Sipas tre burimeve të WaPo-s të njohura me çështjen, disa dronë kanë fluturuar pranë Fort Lesley J. McNair në Uashington DC gjatë dhjetë ditëve të fundit. Pamjet vijnë pasi SHBA-të dhe Izraeli vranë shumë zyrtarë të lartë iranianë, përfshirë Udhëheqësin Suprem Ajatollah Ali Khamenei.

Teherani ka premtuar një përgjigje “vendimtare” ndaj asaj që e përshkroi si sulme të paligjshme. Pas vrasjes së Khameneit, Forca elitare Quds brenda Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), e cila specializohet në operacione klandestine, paralajmëroi se zyrtarët amerikanë dhe izraelitë “nuk do të jenë më të sigurt askund në botë, madje as në shtëpitë e tyre”.

Një zyrtar i lartë i administratës i tha WaPo se ushtria po rrit mbikëqyrjen për shkak të rreziqeve të shtuara të sigurisë, duke shtuar se pamjet shkaktuan një takim në Shtëpinë e Bardhë dhe i shtynë zyrtarët të merrnin në konsideratë zhvendosjen e Rubios dhe Hegseth. Megjithatë, burime të WaPo pohojnë se të dy mbeten në bazë.

Zëdhënësi i Pentagonit, Sean Parnell, nuk pranoi të komentojë, duke thënë se çdo raportim mbi lëvizjet e sekretarit të luftës “është jashtëzakonisht i papërgjegjshëm”.

Fort McNair ndodhet pranë Capitol Hill dhe Shtëpisë së Bardhë, dhe strehon Universitetin e Mbrojtjes Kombëtare dhe zyrtarë të lartë të Pentagonit. Megjithatë, sipas WaPo, ndryshe nga shumë instalime në rajonet e kryeqytetit, atij i mungon e njëjta mbrojtje si bazat e tjera të zonës.

Raporti vjen ndërsa komuniteti i inteligjencës amerikane lëshoi ​​paralajmërime privatisht për kompanitë amerikane dhe agjencitë qeveritare për një hakmarrje të mundshme iraniane, duke kërkuar vigjilencë. Përveç kësaj, Departamenti i Shtetit më herët këtë javë u kërkoi të gjitha misioneve amerikane jashtë vendit që të vlerësojnë “menjëherë” rreziqet e tyre të sigurisë.

“Hormuzi, kurthi i vdekjes!”: Ekspertja paralajmëron katastrofë globale – Asnjë komandant nuk do të guxonte të hynte!

Thursday, 19 March 2026 18:40

• Written by Mexhis

Irani po e përdor Ngushticën e Hormuzit si një armë strategjike globale, duke krijuar një “zonë vdekjeje” ku çdo anije e madhe është praktikisht e pambrojtur ndaj dronëve, raketave dhe nëndetëseve të vogla. Sipas analizës së ekspertes Patricia Marins, Teherani po kontrollon ritmin e luftës dhe po manipulon tregjet globale të energjisë pa e mbyllur plotësisht ngushticën, ndërsa një përpjekje e SHBA-së për ta hapur me forcë do të çonte në panik masiv, anije të fundosura dhe përshkallëzim të pakontrollueshëm. Lufta, sipas Marins, po minon rëndë besueshmërinë ushtarake amerikane dhe po i jep Kinës një avantazh të madh strategjik duke studiuar nga afër dobësitë e SHBA-së.

Intervista e plotë e Patricia Marins:

1. Në analizën tuaj për Ngushticën e Hormuzit, ju argumentoni se pozicionimi gjeografik dhe ushtarak i Iranit e bën këtë ngushticë pothuajse të papërshkueshme në konfigurimin aktual. Nga një këndvështrim thjesht ushtarak, cilat janë kapacitetet konkrete – raketat, minat, dronët apo avantazhet e terrenit – që i japin Iranit këtë epërsi mbi këtë nyje strategjike?

Pika e parë që duhet theksuar është gjeografia lokale dhe mënyra se si Irani e shfrytëzon atë në mënyrë shumë efektive. Nëse shikoni një foto të Ngushticës së Hormuzit nga ana iraniane, do të vini re se ajo është e rrethuar nga male.

Së bashku me këtë, të dhënat batimetrike tregojnë një thellësi mesatare prej 50–70 metrash. Kjo i bën anijet e mëdha dhe nëndetëset shumë të cenueshme, ndërsa favorizon nëndetëset e vogla iraniane, mjetet e shpejta sulmuese (FAC), minat, dronët sipërfaqësorë (USV) dhe dronët nëndetarë (UUV).

Arsenali iranian është projektuar posaçërisht për këtë lloj lufte: pritë në ngushticë duke përdorur nëndetëse të vogla, varka të shpejta të armatosura me raketa, dronë sipërfaqësorë dhe nëndetarë, si dhe raketa kundër anijeve. Sa i përket dronëve nëndetarë, bëhet fjalë për mjete moderne deri në 8 metra të gjatë, të pajisura me bateri litiumi dhe me aftësi të larta fshehjeje, si modeli Azhdar.

Vetëm gjatë pesë viteve të fundit, iranianët kanë futur në përdorim nga 250 deri në 300 mjete të shpejta të pajisura me raketa me rreze nga 25 deri në 300 kilometra, si raketat Ghadir që gjenden në anijet moderne të klasit Zulfiqar.

Për më tepër, duket se Irani e ka minuar tashmë ngushticën, duke lënë vetëm një korridor të ngushtë pranë territorit të tij, çka e bën çdo anije që kalon aty jashtëzakonisht të cenueshme. Shumë nga këto pozicione raketash dhe dronësh janë të vendosura në “mini-bunkerë” të integruar në vargmalet që rrethojnë ngushticën. Imagjinoni të gjitha këto të mbështetura edhe nga dronë ajrorë dhe raketa kundër anijeve.

Për ta përmbyllur, në janar 2026, Marina e Gardës Revolucionare Islamike zbuloi një rrjet tunelesh nënujore për raketa dhe baza bregdetare, të dizajnuara për të lëshuar mjete të shpejta dhe dronë detarë nga strehime të mbrojtura.

Unë nuk besoj se ndonjë komandant do të guxonte të hynte me forcë në atë ngushticë.

2. Ju sugjeroni se Irani ka qenë në gjendje të diktojë ritmin e konfliktit, ndërsa vazhdon të eksportojë naftë dhe të ndikojë tregjet globale. A mendoni se Teherani po menaxhon qëllimisht përshkallëzimin për të përdorur pasigurinë në tregjet energjetike si armë, pa e mbyllur plotësisht Hormuzin?

Po, dhe e bëjnë këtë në mënyrë strategjike, duke planifikuar një luftë të gjatë konsumimi.

Me paqëndrueshmërinë e tregjeve dhe rritjen e çmimeve të naftës, Irani po rrit presionin politik ndaj Trump-it, i cili përballet edhe me kundërshtime nga vendet e Gjirit që po pësojnë humbje miliardëshe dhe një industri energjetike të paralizuar.

Kompani si QatarEnergy kanë ndalur plotësisht prodhimin e gazit të lëngshëm (LNG), Aramco po operon me gjysmën e kapacitetit, ndërsa ADNOC i Abu Dhabit ka reduktuar ndjeshëm aktivitetin. Kjo pa përmendur sektorin teknologjik dhe financiar, të cilët gjithashtu kanë zvogëluar praninë e tyre në Gjirin Persik pas kërcënimeve iraniane.

Iranianët po zhvillojnë një luftë asimetrike të presionit politik dhe ekonomik, të jashtëm dhe të brendshëm, ndaj kundërshtarëve të tyre, deri në pikën që suksesi i tyre po bëhet i dukshëm. Ata po menaxhojnë kaosin e krijuar dhe po presin momentin për të shpallur mbylljen e një tjetër nyje strategjike: Bab el-Mandeb, përmes Houthi-ve.

3. Ju i referoheni stërvitjes ushtarake amerikane “Millennium Challenge 2002” dhe taktikave të përdorura nga “Red Team” e Paul Van Riper. Në çfarë mase mendoni se doktrina ushtarake iraniane sot është e frymëzuar nga ky model i luftës asimetrike?

Forcat e Armatosura iraniane janë ndërtuar pikërisht për këtë lloj konflikti.

Sot, Irani nuk përdor radarë me rreze të mesme apo të gjatë, nuk ka baza ajrore të paprekura dhe ushtria e tij është e shpërndarë në formacione shumë të fragmentuara dhe të kamufluara në të gjithë territorin.

Si operon Irani?

Avionët ngrihen dhe ulen nga hangarë dhe pista të improvizuara të fshehura brenda bazave malore, të cilat strehojnë edhe pjesën më të madhe të pajisjeve ushtarake. Irani rrëzon dronët duke përdorur raketën 358 të tipit “loitering” tokë-ajër, e cila ka mobilitet të lartë përmes kamionëve të vegjël, së bashku me sisteme të mbrojtjes ajrore me rreze të shkurtër (SHORAD) si Tor-M1 dhe Dezful. Këto vendosen në mënyrë selektive, duke sinjalizuar një strategji për një luftë të zgjatur.

Duke mbajtur radarët të fikur, Irani i lejon koalicionit SHBA–Izrael të krijojë epërsi ajrore, gjë që supozohet të jetë parashikuar në planifikimin ushtarak iranian, me fokus në parandalimin që kjo epërsi të shndërrohet në dominim total ajror.

Një tjetër veçori e rëndësishme e modelit asimetrik iranian është decentralizimi i komandës dhe kontrollit (C2), që mundëson reagime më të shpejta dhe më rezistente ndaj çdo goditjeje që synon eliminimin e lidershipit.

Ky model krijon një “mat” për koalicionin: Marina amerikane është ndërtuar për të projektuar fuqi përmes anijeve të mëdha sipërfaqësore, ndërsa përballë Iranit, flota amerikane detyrohet të mbështetet kryesisht te raketat Tomahawk, të vendosura të paktën 700 km larg bregdetit, duke lënë avionët F-18 pa rrezen e nevojshme për të goditur qytetet qendrore të Iranit.

4. Disa vende të Gjirit duken gjithnjë e më të pasigurta për garancitë e sigurisë nga Uashingtoni. Bazuar në atë që po vëzhgoni, a mendoni se lufta po përshpejton një zhvendosje strategjike drejt Kinës si partner alternativ sigurie dhe ekonomik?

Fuqitë kryesore të rajonit janë tashmë klientë të tregut të armëve kineze, me përjashtim të Bahreinit. Arabia Saudite e ka ngritur marrëdhënien e saj me Kinën në nivelin e një Partneriteti Strategjik Gjithëpërfshirës dhe jo vetëm që ka blerë raketa kineze, por ka siguruar edhe një marrëveshje për transferim teknologjie në këtë sektor.

Emiratet e Bashkuara Arabe operojnë një flotë të gjerë dronësh kinezë, ndërsa konglomerati i tyre kryesor i mbrojtjes, EDGE Group, mban marrëveshje bashkëpunimi me kompaninë kineze Norinco. Edhe pse besoj se SHBA do të mbetet fuqia dominante në rajon, këto vende do t’i drejtohen gjithnjë e më shumë Kinës si një faktor balancues kundër Iranit.

Vendet e Gjirit kanë qenë prej kohësh një “minierë ari” për industrinë perëndimore të mbrojtjes. Për shembull, Katari pagoi mbi 330 milionë dollarë për njësi për avionin F-15QA Ababil në vitin 2017, ndërsa Kuvajti pagoi një çmim të ngjashëm për çdo Eurofighter Typhoon në vitin 2016.

Megjithatë, me shpërthimin e luftës, SHBA jo vetëm që i dha përparësi Izraelit, por dështoi edhe të mbrojë në mënyrë adekuate bazat e saj në këto vende, duke vënë në pikëpyetje të gjithë modelin e mbështetjes te garancitë amerikane të sigurisë.

5. Nëse Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre do të përpiqeshin të hapnin me forcë Ngushticën e Hormuzit me një koalicion detar, çfarë do të ndodhte realisht në 48 orët e para të një operacioni të tillë?

Me shumë gjasa do të shihnim bombardime të rënda ndaj maleve që rrethojnë ngushticën për të neutralizuar pozicionet iraniane të zjarrit, por edhe një panik të përhapur në det, me komandantë që tërhiqen dhe anije që fundosën.

Ky është skenari që parashikoj; e kam të vështirë të besoj se ndonjë komandant do të rrezikonte anijen e tij në atë ngushticë, veçanërisht pa dominim total ajror apo mbështetje nga nëndetëset.

Irani ruan një kapacitet të fortë të tipit A2/AD (ndalim aksesi / mohimi zone) mbi Ngushticën e Hormuzit.

6. Ju përmendni se kapaciteti i Iranit për raketa kundër anijeve me rreze të shkurtër mbetet kryesisht i paprekur. Sa të cenueshme janë asetet detare perëndimore në Gjirin Persik ndaj një sulmi të tillë të ngopur me dronë, raketa dhe mjete të shpejta?

Anijet e mëdha janë plotësisht të cenueshme. Nuk bëhet fjalë vetëm për Perëndimin; çdo anije e madhe është sot e ekspozuar ndaj sulmeve me tufa dronësh të kombinuara me raketa kundër anijeve, një realitet që u bë i qartë në luftën në Ukrainë.

Ky lloj sulmi i ngopur i shteron shpejt kapacitetet mbrojtëse. Edhe sistemet e avancuara të luftës elektronike si AN/SLQ-32 kanë vetëm efekt të pjesshëm, pasi mbështeten në bllokimin e sinjaleve, ndërsa kanë pak ose aspak efekt ndaj dronëve dhe raketave moderne që përdorin sensorë elektro-optikë/infrakuq ose drejtim në kohë reale.

Megjithatë, kërcënimi më i madh vjen nga mjetet nëndetare pa pilot (UUV), të cilat janë të vështira për t’u zbuluar dhe shumë efektive në sulme të koordinuara, veçanërisht pranë bregdetit.

Arsenali detar iranian është jashtëzakonisht i larmishëm dhe vdekjeprurës në këto distanca; përveç UUV-ve, Irani operon edhe torpedo superkavitante që mund të arrijnë shpejtësi deri në 360 km/h.

7. Së fundmi, nëse kjo përballje vazhdon pa një rezultat të qartë ushtarak, cilat pasoja afatgjata gjeopolitike prisni për balancën globale të fuqisë, veçanërisht sa i përket rolit të Kinës në Lindjen e Mesme dhe besueshmërisë së frenimit amerikan?

Kjo luftë ka hedhur poshtë dekada përpjekjesh amerikane për të shitur një “ombrellë sigurie”, e cila dështoi të përballojë testin e parë të vërtetë.

Përtej ndryshimit të balancës së fuqisë, kjo do t’i çojë amerikanët të vënë në pikëpyetje mënyrën se si po shpenzohet një buxhet prej 1 trilion dollarësh, nëse nuk janë në gjendje të fitojnë një luftë kundër një vendi që ka qenë nën sanksione për disa vite.

Kinezët patën mundësinë të mësojnë duke monitoruar dhe regjistruar këtë konflikt përmes dronëve në lartësi të mëdha dhe satelitëve në orbitë të ulët (LEO). Kjo ishte humbja e madhe amerikane në këtë luftë: ekspozimi i pjesëve kritike të doktrinës së saj moderne ajrore dhe detare, të cilat tashmë janë dokumentuar në mënyrë të plotë.

Kina do të fitojë më shumë terren, por do të duhet të “ecë mbi vezë” në marrëdhëniet e saj me Iranin dhe vendet e Gjirit. Besoj se mund të mësojë nga rusët, të cilët prej kohësh kanë balancuar marrëdhëniet e tyre mes Izraelit dhe Iranit.

Kush është Saeed Jalili, zyrtari i linjës së ashpër që mund të udhëheqë Iranin pas vrasjes së Larijanit

Thursday, 19 March 2026 15:01

• Written by Mexhis

Vrasja e Ali Larijanit, sekretarit të Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare të Iranit dhe, sipas disa raporteve, udhëheqësit de fakto të vendit, e ka lënë Iranin edhe një herë përballë pasigurisë se kush do të plotësojë një nga postet e tij më të ndjeshme, me politikanin e linjës së ashpër Saeed Jalili që po shfaqet në raportet e mediave arabe si një pasardhës i mundshëm.

Asnjë njoftim zyrtar që emëron një zëvendësues nuk është lëshuar dhe mbetet e paqartë nëse Jalili do të emërohet përfundimisht. Sipas ligjit iranian, Presidenti Masoud Pezeshkian do të emëronte pasardhësin e Larijanit, ashtu siç emëroi Larijanin në këtë post në gusht 2025.

Megjithatë, emri i Jalilit ka sipërfaqur shpejt në mediat rajonale dhe spekulimet online, duke tërhequr vëmendjen mbi një figurë veterane konservatore të lidhur prej kohësh me disa nga qëndrimet më të ngurta të Republikës Islamike ndaj Perëndimit, negociatave bërthamore dhe politikës rajonale.

Jalili ofroi ngushëllime gjatë natës për vdekjen e Larijanit dhe komandantit të Basij-it, Gholamreza Soleimani, duke i përshkruar ata si pjesë të një sakrifice të vazhdueshme për Revolucionin Islamik që vetëm sa do të forconte vendosmërinë e Iranit.

“Këto hapa jo vetëm që do të dështojnë të lirojnë armikun nga këllaka në të cilën është zhytur, por gjithashtu do të përshpejtojnë procesin e disfatës dhe poshtërimit të tij,” tha Jalili.

Jalili ka shërbyer si përfaqësues i udhëheqësit suprem të vrarë, Ajatollah Ali Khamenei, në Këshillin e Lartë të Sigurisë Kombëtare që nga viti 2008. Sipas një profili të transmetuar të martën nga Al Jazeera, ai konsiderohet jo vetëm si një konservator tradicionalist, por si një nga figurat më të linjës së ashpër në sistemin politik të Iranit. Emri i tij është lidhur prej kohësh me një vizion më armiqësor ndaj Perëndimit dhe me kundërshtimin ndaj hapjes politike ose kompromisit në negociata.

Ai ka shërbyer më parë si sekretar i Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare dhe luajti një rol të rëndësishëm në bisedimet bërthamore të Iranit me fuqitë perëndimore. Ai tani shërben në Këshillin për Përcaktimin e Interesit të Sistemit, një trup i ngarkuar me zgjidhjen e mosmarrëveshjeve brenda sistemit dhe ruajtjen e interesave të regjimit

Jalili filloi karrierën e tij diplomatike në vitin 1989 kur iu bashkua Ministrisë së Jashtme të Iranit. Më vonë ai drejtoi zyrën e inspektimit të ministrisë deri në vitin 1996, pastaj shërbeu si ndihmës i lartë për çështjet e SHBA-së. Nga viti 2001 deri në 2005, ai punoi në zyrën e udhëheqësit suprem. Në shtator 2007, ai u emërua sekretar i Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare dhe u bë kreu i ekipit negociator bërthamor të Iranit në bisedimet me fuqitë perëndimore.

Khamenei e emëroi zyrtarisht Jalilin si përfaqësuesin e tij në këshill më 28 korrik 2008. Pesë vjet më vonë, pasi Hassan Rouhani u zgjodh president, Jalili u zëvendësua si sekretar i këshillit nga Ali Shamkhani, i cili u vra në sulmin hapës të luftës aktuale. Jalili që atëherë ka mbetur në Këshillin për Përcaktimin e Interesit.

Ai gjithashtu ka bërë tentativa të përsëritura për presidencën. Në vitin 2013, ai doli i treti në zgjedhjet e fituara nga Rouhani. Në vitin 2021, ai hyri në garë por u tërhoq para votimit në favor të Ebrahim Raisit. Në vitin 2024, në zgjedhjet e mbajtura pas vdekjes së Raisit në një rrëzim helikopteri, Jalili humbi ndaj Pezeshkian.

Jalili shoqërohet gjerësisht me pozicione të pakompromis si në çështjet rajonale ashtu edhe në ato ndërkombëtare. Ai shihet si kundërshtar i vendosur i lëshimeve politike mbi programin bërthamor dhe mbi marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara.

Megjithëse nuk është shpallur asnjë vendim zyrtar, raportet e mediave arabe kanë sugjeruar se ngritja e figurave më të linjës së ashpër në Iran mund të reduktojë më tej shanset e zgjidhjeve diplomatike në planin afatshkurtër, veçanërisht pasi Irani mbetet në luftë me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin.

Nëse emërohet, Jalili do të përfaqësonte një kthim te një figurë e njohur, por më konfrontuese në qendër të vendimmarrjes iraniane, një figurë që ka të ngjarë të përforcojë rrymat më të linjës së ashpër brenda Republikës Islamike në një moment krize të mprehtë ushtarake dhe politike.

Danny Citrinowicz, ish-kreu i degës së Iranit në divizionin kërkimor të Drejtorisë së Inteligjencës Ushtarake dhe tani bashkëpunëtor kërkimor në programin e Iranit në INSS, shtoi: “Ka kuptim që Jalili të emërohet, sepse ai ka shërbyer tashmë si sekretar i Këshillit të Sigurisë Kombëtare dhe është përfaqësuesi i udhëheqësit suprem atje.

“Ai është ultra-konservator dhe mban pozicione shumë ekstreme. Emërimi i tij ka kuptim edhe sepse ai do të fitonte mbështetjen e Gardës Revolucionare, pasi ai vërtet konsiderohet si një nga fajkonjtë më të mëdhenj në vetë regjimin. Emërimi i tij nuk do të ishte një shenjë e mirë në kuptimin e aftësisë për të arritur çfarëdo lloj marrëveshjeje me këtë regjim. Ky është problemi që në fillim me atë që po ndodh tani. Është e vërtetë, regjimi po dobësohet, por në fund të gjitha ato figura si Larijani, me të cilët ishte ende e mundur të kryheshin disa lloj lëvizjesh, po hiqen. Me Jalilin, kjo mundësi është më e vogël.”

“Ky është një njeri i rrezikshëm,” tha Citrinowicz. “Ai humbi ndaj Pezeshkian në zgjedhjet e fundit presidenciale dhe fakti që mori 13 milionë vota në raundin e dytë vetëm tregon se sa e fortë është baza ideologjike e regjimit në Iran. Ky nuk është një numër i vogël, kur ai po i ofron Iranit një horizont shumë konservator, ideologjik dhe fetar. Nëse ai zgjidhet, do të jetë një hap tjetër drejt radikalizimit të regjimit.”

Sipas Citrinowicz, është e qartë se sistemi iranian po bëhet ndjeshëm më ekstrem dhe pyetja është se cili është objektivi. Nëse regjimi në fakt bie, atëherë nuk do të ketë rëndësi, sepse njerëzit e tij nuk do të mbeten më në pushtet. Por nëse regjimi mbijeton, tha ai, ky do të ishte një zhvillim shumë shqetësues për Izraelin, popullin iranian dhe shtetet e Gjirit, shkruan Ynet.

“Këta janë njerëz shumë ekstremë. Do të jetë shumë e vështirë të arrihet çfarëdo lloj rregullimi me ta. Sistemi iranian po bëhet shumë më ekstrem. Kjo redukton gjasat për përfundimin e luftës. Kjo krijon një situatë në të cilën ose regjimi shembet, ose lufta vazhdon për një kohë shumë të gjatë,” tha ai.