Një Bashkim Evropian që nuk e përfshin plotësisht Turqinë nuk mund të zhvillohet në një qendër globale fuqie, tha të martën Presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan.
Analiza e Michael Kovrig në Foreign Affairs ngre një tezë të fortë: rikthimi i Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë po i shtyn aleatët tradicionalë të SHBA-së drejt Pekinit, ndërsa Xi Jinping po e shfrytëzon këtë çarje për të paraqitur Kinën si qendrën e re të rendit global. Sipas autorit, problemi nuk është vetëm fuqizimi i Kinës, por edhe fakti që aleatët e Amerikës, të frikësuar nga sjellja transaksionale dhe agresive e Trump, po kërkojnë siguri alternative në marrëdhënie më të ngushta me Pekinin.
Analiza e publikuar në Foreign Affairs nga Tom Pickering, Gabrielle Rifkind dhe Paul Ingram ngre një tezë të fortë dhe të pakëndshme për Uashingtonin: paqja me Iranin nuk mund të arrihet me bombardime, presion maksimal apo ultimatume. Nëse Shtetet e Bashkuara duan një marrëveshje të qëndrueshme, ato duhet të pranojnë kompromise reale, madje edhe të dhimbshme politikisht. Mesazhi kryesor është se Amerika nuk mund ta detyrojë Teheranin të dorëzohet; duhet t’i ndërtojë një rrugëdalje diplomatike ku Irani të pranojë kufizime të forta, por pa dalë i poshtëruar.
Donald Trump bëri ironi me mundësinë e tërheqjes nga detyra duke thënë se kjo ka gjasa të ndodhë pas tetë ose nëntë vjetësh.
Qendra e Kërkim-Zhvillimit e Ministrisë së Mbrojtjes Kombëtare të Turqisë prezantoi raketën balistike ndërkontinentale Yildirimhan në panairin SAHA 2026, duke shënuar daljen e parë publike të njërit prej sistemeve më të avancuara të raketave me rreze të gjatë të vendit.
Raketa ka kapacitet të arrijë shpejtësi deri në Mak 25 dhe ka një rreze të raportuar prej 6.000 kilometrash. Yildirimhan përdor tetroksid azoti të lëngshëm si karburant dhe fuqizohet nga katër motorë shtytës raketorë.
